صفحه نخست  |  متن سند همبستگی  |  شورای اجرایی  |  هموندان همبستگی  |  پیوستن به هموندان  |  Facebook  |  Declaration of Formation

پذيرش > دیدگاه‌ها > به پاس گام های بهاره هدایت در راه برابری و عدالت

به پاس گام های بهاره هدایت در راه برابری و عدالت

دو شنبه 16 اوت 2010

یکشنبه، 24 امرداد 1389
جلوه جواهری-

به یاد دارم سال 84 بود که با بهاره هدایت به عنوان اولین دبیر کمیسیون زنان تحکیم وحدت، آشنا شدم. کمیسیون زنان تحکیم وحدت، نهادی بود که درون انجمن های اسلامی شکل گرفته بود و سعی داشت تا به طور ویژه به مسائل دختران دانشجو بپردازد، به همین دلیل برای فعالان زنان که سال ها سعی داشتند تا از طریق دانشگاه و با نیروی دانشجویان پیام های خود را به جامعه منتقل کنند، نهادی بسیار ارزشمند بود.

به یاد دارم تلاش های بهاره را در آن مقطع زمانی، که چگونه با بسیاری از فعالان جنبش زنان تماس می گرفت و خود را به آنان معرفی می کرد و از نهاد تازه تاسیس دانشگاه سخن می گفت و برای ارتقاء عملکرد این نهاد، راهنمایی می جست. به یاد دارم بهاره، دختری هم سن و سال خودم را که بسیار مصمم بود و تلاش داشت تا با فعالان جنبش زنان به بهانه دبیری کمیسیون زنان تحکیم وحدت، آشنا شود و به این وسیله پیوند میان جنبش دانشجویی و زنان را محکم کند.

از آن زمان بود که در اغلب جلسات ائتلاف های مختلف زنان از «هم اندیشی زنان» گرفته تا «هواداران حرکت جهانی زنان» حضور می یافت، از حرکت های اعتراضی زنان که با اهداف او هم خوانی داشت حمایت می کرد. به خاطر دارم که این دختر مصمم چگونه به تدریج وارد حرکت های زنان شد و در همه این حرکت ها سعی داشت تا از نیروی دانشجویان برای پیشبرد اهداف زنان کمک بگیرد و حرکت های این دو جبهه را در مواقعی که امکان داشت به هم نزدیک سازد.

شاید هیچ کدام نمی دانستیم که او و نهادی که در آن فعالیت می کند چقدر می تواند در سرنوشت جنبش زنان و دانشجویی نقش ایفا کند. شاید هیچ کدام باور نداشتیم که در سال های آتی تا چه حد شاهد نام او و همرزمانش خواهیم بود در کنار هر فعالیتی که در میان فعالان جنبش زنان به صورت جدی اغاز می شد.

او از همان حضور اولیه در حرکت های زنان، هزینه تلاش بی وقفه خود را در برقراری پیوند میان دانشجویان و زنان، پرداخت. بهاره هدایت از اولین دستگیر شدگان جنبش زنان پس از سال ها بود. او که همراه 70 تن دیگر که بسیاری هم چون خود او دانشجو بودند، در 22 خرداد 1385 دستگیر شد، هیچ گاه به موجب این دستگیری دست از فعالیت نکشید و هم چنان در دو حوزه دانشجویی و زنان فعال ماند و در پیوندمیان این دو جنبش به ادامه ایفای نقش خود پرداخت.

او از جمله کسانی بود که به دلیل شرکت در این تجمع به حبس تعلیقی محکوم شد، حبسی که هم اکنون باید در کنار حکم دیگر خود آن را بگذراند. با این وجود زمانی که 5 شهریور ماه 1385 حرکت کمپین یک میلیون امضاء در مقابل درب بسته رعد آغاز شد، به این حرکت با تمام وجود پیوست و از همان ابتدا کوشش بسیاری کرد تا فعالان دانشجویی را جذب این حرکت کند. او به همراه دیگر اعضای کمیسیون، سفرهای بسیاری به شهرهای مختلف ایران کردند و در همه این سفرها از اهداف کمپین برای دانشجویان این شهرها سخن گفتند. بسیاری از فعالان کمپین از همین طریق جذب این حرکت اجتماعی شدند و بسیاری از فعالان کمپین از بهاره هدایت و سخنرانی های مختلف او در کمپین الهام گرفتند و شجاعت و صبوری آموختند.

همان سال ها که بسیاری از فعالان اجتماعی خطر و هزینه چندبرابرِ جذب شدن دو جنبش به یکدیگر را در می یافتند و آگاهانه از این خطر تبری می جستند و سعی داشتند تا نیروهای دو جنبش را به استقلال از هم البته با دوری جستن از یکدیگر و عدم حمایت از هم، فرابخوانند بی آنکه بدانند استقلال نه در نفی حمایت از یکدیگر بلکه در پیگیری اهداف مستقلانه است؛ بهاره هدایت به همراه بسیاری از هم فکرانش کوشید تا نشان دهد که می توان از هم دیگر حمایت کرد، به رشد همدیگر کمک کرد و هم چنان مستقل باقی ماند. او کوشید نشان دهد که گرچه پیوند دو جنبش هزینه دارد اما دستاوردهای به مراتب گسترده تری می تواند داشته باشد. او نشان داد که ما در خلاء زندگی نمی کنیم بلکه در بافت پیچیده ای از مسائل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی به سر می بریم و نمی توانیم هرگز گوشه ای را از باقی مسائل جدا کنیم و بدون نگاهی به دیگر جنبه های آن سعی در حل آن مسئله داشته باشیم و در نهایت افتخار کنیم که صرفا «فعال اجتماعی» هستیم.

بهاره و امثال او با بازنمایی و بازاندیشی فعالیت سیاسی زنان در کنار مردان نه پشت به پشت آنان، سعی در شکستن فضای مردانه سیاسی داشتند و به حق می دانستند راه آزادی و دموکراسی ایران بدون احقاق حقوق زنان میسر نخواهد شد، اما انتخاب شان حضور مستقیم در فعالیت های سیاسی بود. چرا که همان قدر که وجود انجمن های خاص زنان در ایران لازم است به حضور و رویکرد زنانه در احزاب سیاسی نیز نیاز داریم. بهاره توانست با حضور و عملکرد زنانه خود به همراه دیگر عدالت خواهان و برابری خواهان جنبش دانشجویی، نوع تفکر برابری طلبانه خود را ترویج کند. تا جایی که اکنون شاهد آن هستیم که نه تنها فضای مردانه سابق جنبش دانشجویی با حضور زنانی از جنس بهاره، در حال ترک برداشتن است، بلکه برابری سرلوحه خواسته های این جنبش در کنار دیگر خواسته های آن قرار گرفته و از سوی دیگر جنبش دانشجویی در سرتاسر حرکت های اخیر جنبش زنان به یکی از همیاران و همراهان این جنبش تبدیل شده است.

اکنون بار دیگر شاهد به زندان افتادن بهاره هستیم و این بار چه زمان طولانی برای انتظار دیدن دوباره او و فعالیت های اش در انتظار ماست. هر بار که این دختر جسور به زندان افتاد، روزها و هفته ها به انتظار آزادی او نشستیم و هربار او را دیدیم که مصمم تر و صبورتر از گذشته به راه خود ادامه می دهد. شاید این سماجت در ادامه راه بود که این چنین زورمداران را مقهور خود کرده بود تا هر بارِ دیگر که به دستگیری او دست می یازند، انتظار آزادی اش را کش دار تر از گذشته کنند؟ آیا همین جسارت او بود که حکمی برابر 9 سال و نیم را برای او رقم زد، حکمی که حتی از طول سال های فعالیت بهاره نیز فراتر رفته است؟

اما این حکم و دیگر حکم های فرودآمده بر بدن جنبش دانشجویی، تنها بوسه بر قدم هایی است که با جسارت و صبوری در تمام این سال ها به راه خود ادامه دادند. بوسه بر دستان تک تک دانشجویانی که هم چون بهاره در این سال ها به فعالیت های آرمان خواهانه خود ادامه دادند و هرگز به راهی که می روند شک نکردند که اگر شک هم داشتند نه به دلیل پرداخت هزینه که به دلیل بازاندیشی در حرکت های پیشروانه بود.

بهاره عزیز، اکنون شاید کام من و امثال من سخت تلخ باشد. چرا که قرعه به نام شما افتاد، برای راهی که با هم پیمودیم و سهم هزینه های شما «همه» شد و ما «هیچ»! این روزهای پر از آزادی برای ما گران تر از همیشه است چرا که روزهای دربند شما عزیزان مان را می بینیم که سرتاسر به شکنجه، بازجویی، انفرادی، اعتصاب و حکم های دراز گذشت و از دست ما هیچ برنیامد. بهاره عزیز می دانم که تو و هم بندانت هم چون گذشته در روزهای زندانی تان، از روزهای آزادی مان، با مقاومت و سرسختی بیشتری ادامه می دهید و هم چنان بر ایمان شما افزوده می شود و سخت است که بگویم این روزها نیز می گذرد اما خاطره روزهای مقاومت تو در تاریخ مبارزات جنبش دانشجویی و زنان برای همیشه خواهد ماند.

کپی رایت © 2020 - همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران | استفاده از مطالب سايت با ذکر منبع آزاد ميباشد | | نقشه‌ى سايت |  پيگيرى فعاليت سايت RSS 2.0