صفحه نخست  |  متن سند همبستگی  |  شورای اجرایی  |  هموندان همبستگی  |  پیوستن به هموندان  |  Facebook  |  Declaration of Formation

پذيرش > ‫بیانیه‌ها > بیانیه ی هیات دبیران کانون نویسندگان ایران (در تبعید)

بیانیه ی هیات دبیران کانون نویسندگان ایران (در تبعید)

سه شنبه 8 آوريل 2014

این روز ها کشاکشی ست میان رئیس جمهورِ مدعی مدارا و گشایش فضای سیاسی و کانون نویسندگان که بر آزادی اندیشه و بیان بی هیچ حصر و استثنا پای می فشارد.

دفاع پیگیر کانون نویسندگان و موضع گیری ستایش انگیز چهره های سرشناس آن‌از منشور کانون نویسندگان است که به روشنی خواهان «آزادی اندیشه و بیان بی هیچ حصر و استثنا» است که پیشینه ای به درازای عمر کانون از آغاز تا اکنون دارد و سویه‍ی دیگرش تلاش حکومت از طریق وزارت ارشاد برای به تسلیم وا داشتن اهل قلم و جا انداختن فرهنگ خود سانسوری ِنویسندگان است. این ترفند البته به نام و در پوشش دفاع از آزادی نویسنده جاسازی شده چنان که جلوه‍ی این سراب برخی از نویسندگان سرشناس را نیز فریفته است.

و این البته نخستین بارنیست که حکومت جمهوری اسلامی به شعبده با اهل راز می پردازد. پرده اول این نمایش در دولت خاتمی و وزیر ارشادش عطاالله مهاجرانی آغاز شد و در گرماگرم اجرای ریاکارانه‍ی نمایشنامه‍ی فرهنگ دوستی آن دولت، با کشتار نویسندگان و دگراندیشان از جمله دو فّعال کانون نویسنگان: محمد مختاری و محمد جعفر پوینده به دست ماموران وزارت ارشاد، معنای فرهنگ پروری حکومت دینی بر همگان روشن شد.

درگیری کانون نویسندگان ایران با دیکتاتوری برآیند سرشت کانون است که نویسنده را از هرنوع قدرت و ایدئولوژی از جمله قدرت دینی مسقل می‌شناسد و نظارت بر کار نویسنده را به هیچ عنوان و بهانه نمی پذیرد و براین باور است که تفاوت نام و سیمای دیکتاتور صورت مسئله را تغیر نمی دهد. استقلال کانون نویسنگان ایران شناسنامه‍ی این نهاد مدنی چهل و چند ساله است، نهادی که نه در نظام سلطنتی گذشته و نه نظام دینی اکنون به رسمیت شتاخته نشده است و شناسائی و حقانیتش را از مردم آزادیخواه ایران می گیرد که این تشکل را سنگر حریم قلم و آزادی می شناسند. ده سال اول عمر کانون نویسندگان ایران برابر بود با ده ساله‍ی پایان عمر نظام سلطنتی و شمار مجموع سالهای زندان برخی از اعضای کانون به خاطر کارنامه‍ی فرهنگی شان از شمار مجموع سال های سلطنت پهلوی ها بیشتر شد و جمهوری اسلامی با قتل مختاری و پوینده و دیگر عزیزان اهل قلم، اقدامِ ناکام مانده‍ی پرتاب اتوبوس نویسندگان به دره‍ی مرگ، نشان داد که چکونه نوشتن به اضافه‍ی بود و نبود نویسنده را به ضرورت حق خود می داند!

رئیس جمهور تازه در همایش تالار وحدت در تاریخ هجدهم بهمن ۱۳۹۲ در مقام مدافع آزادی قلم می گوید :کارمند اداره‍ی سانسور چه اهلیتی دارد که به نویسنده راهنمائی‌کند که چه و چگونه بنویسد. در جمهوری اسلامی خط قرمزها روشن است و نویسنده خود بهتر می‌داند که چه و چگونه بنویسد ...(نقل به معنی) لازم نیست که نویسندگان پیشینه‍ی امنیتی ایشان را بدانند تا متوجه شوند که چه می گوید. موضوع روشن است. رئیس جمهور ماموریت سانسور را به خود نویسنده واگذار می کند تا سانسور را بیش از پیش درونی خود کند، یعنی مامور بی جیره و مواجب سانسور و قاتل فرهنگ شود و در همین راستاست که معاون وزارت ارشاد نیز از کانون نویسندگان ایران می خواهد که پوست بیاندازد. یعنی فلسفه‍ی وجودی اش را نادیده بگیرد. و در معنا به صنف مداحان بپیوندد. معاون وزارت ارشاد نمی داند که کانون نویسندگان ایران مار نیست که پوست بیاندازد. این‌افعی حکومت دینی‌ست که می‌باید پوست بیاندازد.

بدیهی است که هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران در برابر این تعزیه گردانی ها و ترفند های مردم فریبانه همچنان مسئولانه استوار ایستاده است.

کانون نویسندگان ایران در تبعید با احترام عمیق به مسئولیت شناسی همکاران خود در میهن دربند، حمایت تمام و کمال خود را از بیانیه‍ی تاریخی و شجاعانه‍ی هیئت دبیران و همجوشی موکد شخصیت های سرشناس کانون نویسندگان ایران : بانوی شعر ایران سیمین بهبهانی و آقایان فریبرز ریئس دانا، ناصر زرافشان، علی اشرف درویشیان اکبرمعصوم بیگی و...در دفاع از منشور کانون :آزادی اندیشه وبیان بی هیچ حصر و استثنا را با بانگ بلند اعلام می دارد و با اختنام فرصت، فرا رسیدن نو روز، مژده روزگار نو و بهاران خجسته بهروزی را به هم میهنان در سراسر ایران شادباش می گوید.

پاریس. ۲۸ اسپند ماه ۱۳۹۲ خورشیدی

دبیران کانون نویسندگان ایران در تبعید:

نعمت آزرم. مهدی استعدادی شاد. حسن حسام.
حسین دولت آبادی. اسد سیف

کپی رایت © 2018 - همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران | استفاده از مطالب سايت با ذکر منبع آزاد ميباشد | | نقشه‌ى سايت |  پيگيرى فعاليت سايت RSS 2.0