صفحه نخست  |  متن سند همبستگی  |  شورای اجرایی  |  هموندان همبستگی  |  پیوستن به هموندان  |  Facebook  |  Declaration of Formation

پذيرش > گزارش > مهندس طبرزدی:در آستانه ی اعتلای انقلاب هستیم

مهندس طبرزدی:در آستانه ی اعتلای انقلاب هستیم

چهار شنبه 24 ژانويه 2018

در استانه ی اعتلای انقلابی هستیم. سالیانی است که اصلاحات درون حکومتی شکست خورده است. این شکست زمانی اشکار شد که در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ دانشجویان،مایوس از خاتمی و جناح اصلاح طلب،راه خیابان را پیش گرفتند و بزرگ ترین جنبش دانشجویی در تاریخ ان جنبش را رقم زدند. اما جنبش دانشجویی با دستور رهبر حاکم و حمایت خاتمی، سرکوب شد. طی ۱۸ سال گذشته همواره گفته بودیم که این اصلاحات ره به جایی نمی برد.اما به دلیل توانمندی تبلیغی جناح های حکومتی،همواره چنین وانمود می شد که الترناتیو ،سرکوب و شکنجه و وحشی گری،فقط اصلاح طلبی است و مردم را با نیرنگ و رقیب هراسی به پای صندوق های رای اوردند و به رخ ما کشیدند و گفتند که راه برونرفت،از طریق اصلاحات است و نه انقلاب دموکراتیک. مبارزه کردیم،در سلول ها مقاومت کردیم،خون دل خوردیم اما نا امید نشدیم.می دانستیم که این راه که میروند به ترکستان است. در رودر رویی با سرکوب و ستم حاکم، کم نیاوردیم اما از نیرنگ اصلاح طلبان ،خون دل ها خوردیم. اینک اما مشت انها نیز باز شد.

دانشجویان فریاد زدند ؛ اصلاح طلب- اصولگرا،دیگه تمامه ماجرا. خاتمی روزی معترضین را اوباش و اغتشاشگر خواند و روز دیگر و از روی استیصال،اعتراض را حق مردم دانست. روحانی که چند ماه پیش با رقیب هراسی و فریب،۲۵ میلیون را گول زده بود، در مصاحبه ی اخیر خود انچنان به هذیان گویی افتاده بود که در نظر سنجی صورت گرفته توسط مشاور امنیتی خودش،بیش از ۷۰ درصد شرکت کنندگان،از او اعلام برائت کردند. اینک جناح اصلاح طلب به عنوان ویترین بزک کرده ی ان پتیاره ی بد ترکیب،از سوی مردم کنار زده شده تا رودررویی مخالفان استبداد مذهبی،سرکوب ، فقر ، فساد و تبعیض با موافقان ان، صورت بگیرد. در این مواجهه،نیروی مردمی فقیر،بیکار،ناراضی و ستمدیده که به قول مارکس(که در مواجهه ی طبقه ی کارگر با نظام سرمایه داری گفته بود)،چیزی جز زنجیر و قلاده هایشان برای از دست دادن، ندارند،در برابر ماشین نظامی-امنیتی قرار گرفته است. خیابان ها به میدان رژه و مانور های نظامی-امنیتی تبدیل گردیده که خود محرک مردم است. در شرایط اعتلای انقلابی هیچ گفته یا اقدام،مردم را راضی نکرده و بلکه، اعم از این که ان اقدام،سرکوبگرانه باشد یا اصلاح طلبانه،فقط موجب فوران احساسات انقلابی تر میشود،برای این که زمان کار برد سرکوب و یا اصلاح سپری شده است.

سرکوب سیستماتیک ۴۰ سال اعمال گردیده اما اصلاحات واقعی در زمان خود صورت نگرفته است.دقیقا مثل اوردن شریف امامی،ازهاری و بختیار در سال ۵۷ و توسط شاه که نخست وزیران اشتی جو،نظامی و اصلاح گر بودند ،اما به دلیل ورود جامعه به مرحله ی اعتلای انقلابی هر دو صورت اصلاحگری و نظامی گری، نتیجه ی عکس داد. دوره ی اعتلای انقلابی ،تودههای ناراضی و ستمدیده، به این نتیجه ی قطعی رسیده اند که حاکمیت نه قدرت اصلاح دارد و نه قدرت سرکوب سیستماتیک و در هر صورت اصلاحی یا نظامی،اما باید برود. از دیگر سو،حاکمیت نیز امکان سرکوب قطعی را ندارد برای این که کارکرد نظامی امنیتی نامحدود نیست و از دیگر سو،تضاد های درون سیستمی، مانع از کارکرد ان خواهد شد و نیروی انقلابی نیز با سرکوب از میدان به در نمی رود. یعنی توده نمی خواهد و زیر بار نمی رود و رژیم حاکم نیز نمی تواند. از این رو است که اگر مثلا در سال ۷۸ یا ۸۸ نتیجه ی خشونت عریان، به کما رفتن جنبش بود،اینک در سال ۹۶ که در مرحله ی اعتلای انقلابی هستیم، هر چه خشونت عریان تر باشد،خشم تودههای ناراضی و جامعه ی مدنی ،بیشتر میشود.ای بسا نتیجه ی خشونت عریان،اقدام متقابل بخش هایی از جامعه ی به ستوه امده باشد. به همین دلیل است که حکومت در استانه ی ۲۲ بهمن،بیش از هر زمان فضا را امنیتی می کند و از خشم مردم در وحشت کامل است.

کپی رایت © 2018 - همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران | استفاده از مطالب سايت با ذکر منبع آزاد ميباشد | | نقشه‌ى سايت |  پيگيرى فعاليت سايت RSS 2.0