صفحه نخست  |  متن سند همبستگی  |  شورای اجرایی  |  هموندان همبستگی  |  پیوستن به هموندان  |  Facebook  |  Declaration of Formation

پذيرش > گزارش > محرومیت از ملاقات حسن صادقی و فاطمه مثنی، زوج زندانی سیاسی

محرومیت از ملاقات حسن صادقی و فاطمه مثنی، زوج زندانی سیاسی

سه شنبه 26 فوريه 2019

خبرگزاری هرانا – حسن صادقی و فاطمه مثنی زوج محبوس در زندان‌های رجایی شهر کرج و اوین تهران هستند که هر یک به ۱۵ سال حبس محکوم شده‌اند. این زوج زندانی از حدود دو ماه پیش به دلایل نامعلومی از حق ملاقات با یکدیگر محروم شده‌اند. محرومیت این دو زندانی سیاسی از ملاقات در حالی است که در قانون پیش‌بینی‌هایی برای ملاقات بین اعضای زندانی خانواده‌ها شده است، حتی اگر آنها در زندان های جداگانه تحمل حبس کنند.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، حسن صادقی و فاطمه مثنی زوج محبوس در زندان‌های رجایی شهر کرج و اوین تهران از حدود دو ماه پیش به دلایل نامعلومی از حق ملاقات با یکدیگر محروم شده‌اند.

حسن صادقی در تاریخ ۲۸ دی ماه با انتشار نامه ای سرگشاده تحت عنوان “من هم شایعه…!!” خطاب به اسماعیل بخشی درباره وضعیت شکنجه در زندان‌ها و همچنین شکنجه خود اشاره کرده بود که از ملاقات با همسرش محروم شده است. وی در بخشی از این نامه گفته بود: “با این اوضاع حتی اجازه تلفن زدن و خبردار بودن از بچه‌هایم را هم ندارم. البته که اینها شکنجه نیست رأفت است! ملاقات همسرم را هم ممنوع کرده‌اند. درمان و اعزام به بیمارستان را هم به دلیل امنیت نظام ممنوع کرده‌اند. همانطور که می‌بینی این‌ها همه شایعه است. اینکه الان در زندان و در همدردی با تو می نویسم هم لابد شایعه است…!!!”.
محرومیت این زوج زندانی از ملاقات یکدیگر حدود دو ماه است همچنان ادامه داشته و برطرف نشده است. این در حالی است که در قانون پیش‌بینی‌هایی برای ملاقات بین اعضای زندانی خانواده‌ها شده است؛ حتی اگر آنها در زندان‌های جداگانه تحمل حبس بکنند.

از جمله، ملاقات های ماهانه موسوم به “بین زندان”، که طی آنها مردان اعضای خانواده که در زندان‌های سطح تهران و البرز نگهداری می‌شوند به زندان‌هایی چون اوین برای دیدار با بستگان دربند خود منتقل می‌شوند.

هرانا پیشتر در آبان ماه سال جاری طی گزارشی در مورد آخرین وضعیت این زوج سیاسی محبوس در زندان‌های اوین و رجایی شهر از رد درخواست اعاده دادرسی آنها در شعبه ۳۳ دیوان عالی کشور خبر داده بود. در این گزارش همچنین به محرومیت های درمانی و ممانعت دادستانی از اعزام حسن صادقی از اعزام به مراکز درمانی خارج از زندان و حتی تهیه کفش های طبی با هزینه شخصی اشاره شده بود.

آقای صادقی به دلیل تحمل شکنجه های اعمال شده در دوره های مختلف بازداشت و همینطور متاثیر از شرایط بد زندان به بیماری های بسیاری از جمله آب سیاه چشم، شکستگی هر دو پاشنه پا، عفونت دستگاه گوارشی و زخم شدید معده مبتلا شده است.

گفتنی ست حسن صادقی در سال ۶۰ و در سن ۱۶ سالگی بازداشت و پس از ۶ سال از زندان آزاد شد، وی در حین بازداشت مورد اشاره مورد ضرب و شتم “ضربات کابل و شلاق” قرار گرفته، شدت ضربات به حدی بوده که قسمتی از سر دچار فرورفتگی و بروز مشکلات جسمی شده است.

خانم مثنی نیز متولد ۱۵ خرداد ۱۳۴۶ است؛ وی نیز زمانی که تنها ۱۳ سال داشت، همراه با مادرش به مدت ۳ سال در زندان بودند. اتهام آنها محاربه و بغی از طریق هواداری از سازمان مجاهدین خلق اعدام شده بود. سه برادر فاطمه مثنی همراه با همسر یکی از برادرانش در سال‌های دهه شصت اعدام شده‌اند.

آقای صادقی برای آخرین بار به همراه همسرش فاطمه مثنی در بهمن ماه سال ۹۱ به دلیل برگزاری مراسم ترحیم برای پدر آقای صادقی که از مخالفان حکومت جمهوری اسلامی ایران بود، به صورت خانوادگی به همراه دو فرزند ۱۹ و ۱۰ ساله شان بازداشت و درب منزلشان نیز پلمب شد. دختر آنها پس از گذشت سه روز و پسرشان نیز پس از یک ماه و نیم بازداشت از زندان آزاد شدند.

آقای صادقی و خانم مثنی پس از گذشت یک سال بازداشت با قرار وثیقه تا زمان برگزاری دادگاه از زندان آزاد شدند. در نهایت شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ماشاالله احمدزاده برای هر یک از این زندانیان حکم ۱۵ سال حبس تعزیری و مصادره اموال شامل (شش دانگ مغازه و منزل) صادر کرد که این حکم در دادگاه تجدیدنظر نیز عینا تایید شد.

جهت اجرای حکم، فاطمه مثنی در تاریخ ۸ مهرماه ۱۳۹۴ در منزل بازداشت شد و همسرش حسن صادقی نیز در تاریخ ۱۸ بهمن ماه همان سال زمانی که برای ملاقات با همسر خود به سالن ملاقات زندان اوین رفته بود، بازداشت و جهت تحمل حبس به زندان رجایی شهر کرج منتقل شد.
اکنون فاطمه مثنی در زندان اوین و حسن صادقی در زندان رجایی شهر کرج بدون امکان سرپرستی فرزندان خود، سومین سال از حبس خود را در حالی سپری می‌کنند که درخواست اعاده دادرسی این دو زندانی در آبان ماه برای دومین بار در شعبه ۳۳ دیوان عالی کشور به ریاست قاضی نیازی رد شد.

کپی رایت © 2019 - همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران | استفاده از مطالب سايت با ذکر منبع آزاد ميباشد | | نقشه‌ى سايت |  پيگيرى فعاليت سايت RSS 2.0